Gedichten van Jonkheer 7

als mijn dagen zijn verzengd met de zon der koningen,
mijn dienaren zijn gestorven met de schaduwen van de tijd
dans ik als een prima donna voor jouw ogen, met lichtwerfels
gerezen op de koorts winden uit de woestijn, opent de gouden
bloem

De blik die brandt in het graf, waarin minaars zich versaagden
zich lieten ontrukken de trofee die op tenenvoeten meekwam met
het kind
Het gezalfde kind met ogen van leisteen en handen van lood en het
onthield
hoe de manenzee het zachte eewige afdreef in weeen van stilte
opsluitend, het hemelrijk

Breed spreiden de vleugelen van herinnering , de kam prijkt
daarboven.
wit zijn de vlagen die Saturnus toegemeten zijn, de groeiende
aandrang
van zijn reuzenkracht opent de tijdsader waaruit onbeschreven
lint weggolft
tot oudheden verzwolgen, spaart de krans van gameten de hoogten
van de worp

Gerekt langs de stammen van verbrijzeling zweep ik op de kernen
opdat zij splijten het gave dat uit eenheid een afgezworene
begenadigt
Het dier dat zijn botten heeft opgevouwen voor het sterven, en
een huiveren gelast
van de aarde, spaart uit het vuur het verwekkingsbeeld van de
alziel,
onuitsprekelijkheid kent mijn geur, de jouwe, noveen van
zwarte teelaarde.

droom 1

badend in gewaden
kronkelende pijn onder ribben
steken voetjes onderhuids

in een violet licht
balt een vuistgrote knop
de weg door star

melk wordt gegoten
door een tunnelichaam
spaart de godin mijn kind

in zuchtend miauwen
groeft de worp
verledens van haar onnoembare

laden en lossen gelijktijdig
het golvende rood, om de kin
onscherp, gekant tegen verzet

wat maakt de dans van tempelmeisje
onherkenbaar is het symbool
vergrijp in haar handen

uit het hiernamaal is
mij deze boreling ontvallen
kruipend binnengegaan in de prachtkamer

jij bent mijn naam, het kind
tussen twee hartslagen
de eeuwig beminde kans

de voetjes breek ik af
om de vader te geven, drinken
zij allebei een lichtboodschap

het tempelmeisje zonder handen
op losse schroeven lev ende
stem van de onvervoerbare,

de volgelingen in de heirschare zijn pijn ,
gedragen door de rug, is zij precies
gwelfd als de laatste gedachte

jagend op het voorbije, wat bevroren is met troost,
een zonnig aangezicht toegrenzend naar de voorste
kamer, van mijn hart,
desperaat op mijn klaaglijke troon, raken hoofden,
voor het stelstel van gevoelens,
de grond, tot in de diepte van het mededogen een barst

springt in mijn aderen een staak, het uitgehongerde
zelf
dat zonder aarzeling het duister van de nacht vult met
weten
zonder binnenste , een holle naald in mijn bloed, die
veelogig
grijnst naar de invallende duisternis die mij naar
buiten keert

voor mijn onbemiddelde bruid, spaar ik het rose gom
dat ik ziedend kauw, naar het punt van onzichtbaar
gewaande planeten,
die mijn dode naspeuringen het wegen van pijn,
ontvouwen,
voor de ziel een wond, bergketen van levens aan
strakblauwe lucht

mijn toekomst is een vallend geweld, van ongewilde
schoonheid,
de vreugde van mijn stem is de baarmoeder van de dood,
die dwarsligger
verbreekt de natuurlijke weg als mogelijkheid van
zichzelf,
een noodlijdende bidt om de zonovergoten dag, wil als
toevluchtsoord,
waar in lege huizen licht is, voor het volmaakte kind,
elke engel